آشنایی با اصول انتخاب الکترود
تهیهکننده: حسین علی طبیبیان (کارشناس ارشد مهندسی مواد)
اصول کلی انتخاب الکترود:
- جوش حاصل باید از نظر مقدار و نوع عناصر، حداقل با فلز پایه برابری کند.
- مقدار کربن الکترود باید کمتر از 0.15٪ باشد (به جز در الکترودهای سخت پوشی).
- برای فلزات با کربن معادل بالای 0.35٪ فقط مجاز به استفاده از الکترودهای قلیایی هستیم.
- برای ضخامتهای بالا باید از الکترودهای با جایگزینی بالا استفاده شود.
دستهبندی فولادها بر اساس درصد عناصر آلیاژی:
- فولاد کربنی ساده: بدون عناصر آلیاژی.
- فولاد میکروآلیاژی: ≤1٪ عناصر آلیاژی.
- فولاد کم آلیاژی: 1٪ تا 5٪ عناصر آلیاژی.
- فولاد پر آلیاژی: بیش از 5٪ عناصر آلیاژی.
دستهبندی فولادها بر اساس درصد کربن:
- کم کربن: ≤0.1٪
- کربن نرم: 0.1٪ تا 0.3٪
- کربن متوسط: 0.3٪ تا 0.6٪
- پر کربن: 0.6٪ تا 1.7٪
اثرات عناصر آلیاژی در فولاد:
- منگنز: حذف اثرات مخرب گوگرد، افزایش استحکام.
- کروم: افزایش مقاومت به اکسیداسیون و خوردگی.
- مولیبدن: افزایش مقاومت به خزش.
- نیکل: افزایش تافنس و مقاومت به خوردگی، مخصوصاً در دماهای پایین.
- وانادیوم: افزایش استحکام و تافنس.
گروههای پرکاربرد فولادها و الکترودها:
- فولادهای ساده: ST37، ST44، ST12، CK10، CK20
- الکترود مناسب: گروه E6010 و E7010 برای ضخامتهای کم، E7018 برای ضخامتهای بالا.
- فولادهای مقاوم به سایش: CK60، CK75، CK100 (الکترودهای E8018-B2، E9018-B3)
- فولادهای نیکلدار: A353، A553، 2120، 2320 (الکترودهای E7018-G، E310)
- فولادهای کروم-مولیبدن: A387 (کم کربن) و Mo40، 4140 (پرکربن)
- فولادهای مقاوم به خزش: مناسب برای دمای بالا با کربن کم (کد A387)
الکترودهای پیشنهادی:
- برای فولادهای ساده: E6010، E7010، E7018
- برای فولادهای کم آلیاژ: E8018-B2، E9018-B3
- برای فولادهای نیکلدار: E7018-G، E310
- برای فولادهای مقاوم به خزش و کروم-مولیبدن: E8018-B2، E9018-B3، E11018-M